و اگر چهار پلك چشم ( دو پلك بالا و دو پلك پائين ) را كسى ضايع نموده و از بين ببرد ديه كامل بايد بپردازد و در صورتى كه يكى از آنها را تباه سازد يك چهارم ديه بعهده‌اش مىآيد . شارح ( ره ) مىفرماين : و دليل آن حديث عامّى است كه گذشت . برخى از فقهاء فرموده‌اند : ديه پلك بالا دو ثلث ديه و پلك پائين يك ثلث آن مىباشد . بعضى ديگر فرموده‌اند : ديه پلك بالا ثلث و پلك پائين نصف ديه بوده و در نتيجه مجموع از ديه كامل يك ششم كسر دارند و مدرك آن خبرى است كه راوى آن ظريف بوده و اكثر فقهاء نيز به آن عمل فرموده‌اند ولى در سند اينحديث ضعف واقع بوده مضافا باينكه مجهول الرّاوى نيز مىباشد . و بسا پاره‌اى فرموده‌اند كه اين مقدار از نقص در فرضى است كه جنايت از دو نفر سر زده يا اگر جانى يكنفر است پس از آنكه ارش جنايت اوّل را دفع نمود مرتكب جنايت ثانى بشود و در غير آن به اتفاق جميع علماء ديه كامله ثابت است . شارح ( ره ) پس از نقل اين كلام مىفرماين : اين معنا از ظاهر روايت نيز به خوبى استفاده مىشود ولى كلام فقهاء مطلق بوده و تفصيل ياد شده در عباراتشان وجود ندارد و بهرتقدير بين پلك‌هاى صحيح و غير صحيح در حكمى كه گذشت فرقى نيست حتى در شخص نابينا نيز حكم همين است چنانچه بين پلك‌هائى كه مژه‌دار بوده يا بىمژه باشند تفاوتى وجود ندارد .